Çoğumuzun kimseye söyleyemediği hayalleri vardır. Yalnız kaldığımızda dalıp yaşadığımız ama peşinden hiç koşmadığımız şeyler. Arada uçuk şeyler olsa da genelde kolay olanlarını dahi elde etmek için çabalamayız. Sıcacık hayaller kurar, yalnızlığımıza renk katarız.

Aramızdan çok azı da, hayaller ile yetinmeyip elde etmek için uğraşır. Bence gerçek tutku sahipleri, işte o az olanlar. Sonus, yetinmeyen üç insanın (Murat Esmer, Özlem Akpınar ve Nuri Özlü) hikayesi. Yani bir mühendis, öğretmen ve bankacının.

Bu grup ile tanışmamın çok uzun bir hikayesi var. Bir fotoğraf altındaki bağlantı sayesinde tanıdığım ve dinlemekten çok zevk aldığım Murat Esmer‘i takip ederken gözüme iliştiler. Myspace sayfaları üzerinden dinledim şarkılarını. Sonra tekrar dinledim. Arkadaşlarımla paylaşıp geceleri tekrar tekrar dinledim.

Elektronik müzik yapıyorlar, pek sevdiğim tarza girmiyor aslında. Ama tadında olunca her şey güzel. Ya da güzel ki bana tadında geliyor. Zıpır bir çocuğun pikap başına geçip yaptığı şarkılar gibi değil kısacası. Dinlenesi.

Gidemediğim trompet kursunu, vakit bulamadığım konserleri, başlayamadığım otostop turunu hatırlatıyorlar bana. Öyle oldukça açıp bir daha dinliyorum. İlk albümleri çıksın, birlikte daha çok dinleyelim.