Gitmek için geldiğiniz yerlerden kopamıyorsanız eğer, Dan Mangan söylüyor. Hem de ne dediğini anlamasanız bile, duyunca hissedeceğiniz gibi.

‘Yolda olmak‘ çok güzel bir his. Arabanın camından, tatil manzarasını görmek, her saniye yaklaşmak gibi. Hemen heyecan geliyor akla. İnce ince görünmeye çalıştığınız o güzel insan, bitirip gitmek için uğraştığınız o üniversite, geleceğinize doğru attığınız her küçük adım, içinde nabzınızı hızlandıran o heyecanı barındırıyor. İşte, varmak istediğiniz yere atılan her adım; yolda olmak.

Yolda olmak hissi çocukluk gibi. Dalgalarını görüp bir an önce varabilmek için koştuğunuz, o sahil boyundaki anlar hani. Suya adım attığınız ilk an daha da artar heyecan, biraz derine gidip suya atlamak için daha da hızlanırsınız sonra.

‘Varmak‘ ise çok başka. Gidecek yer olmaması sanki. Doyduktan sonra cebe atılan, sıcaktan erittiğiniz çikolata gibi. Çok olduğu için ne kadar sevdiğinizi unuttuğunuz ama yakında çok arayacağınız o küçük paket. O kadar doydunuz ki, aklınıza bile gelmiyor. Umurunuzda bile değil hatta.

Gel gör ki, zor o ‘ilk adımı‘ atmak. O kadar zor ki, kalbinizle isteseniz de aklınızla bahaneler uyduruyorsunuz her dakika. Ama çok ağır geldi gözünüze her şey. Gitmek istiyorsunuz başka yerlere, neresi olursa. Yolda olmak, varmaktan her daim güzel çünkü size.

Adımı atıyorsunuz yola doğru, bir yandan da özlüyorsunuz eskileri. Yanında olsanız bir adım bile atamayacağınız kişiyi, kapısından çıkamayacağınız evi, o bahçeyi. Bir gün geri dönmek, yerinde sizi bekler bulmak umudu ile belki.

İlk adımı atınca aklınızda beliriyor hepsi, sadece bir anda hem de. Ama yolda olmak güzel…